ALBUFEIRA - Wat heeft een miss Universe te zoeken op het EK-voetbal? Kim Kötter uit Losser kreeg die vraag de afgelopen tijd regelmatig voorgeschoteld. De gastvrouw van Villa Tubantia, die het estafettestokje overnam van Jan van Halst, weet inmiddels het antwoord. Er is absoluut overeenkomst tussen voetbal en haar glamourwereldje. 'In beide 'kampen' halen we power uit ons lichaam en vertegenwoordigen we Nederland op een hoog niveau.'

De eerste keer dat ze werd uitgenodigd binnen de voetbalwereld was bij Quick '20 in Oldenzaal. 'Ik werd gevraagd om aan het begin van het seizoen het eerste elftal te presenteren. Vervolgens deed ik de eerste aftrap bij Heracles, zat ik in een sportforum bij Jack van Gelder, hield ik een veiling van voetbalspullen met Tom Egbers en nu dus het EK-voetbal vanuit Villa Tubantia. Waarom vragen ze me toch steeds, vroeg ik mezelf ook af. Maar inmiddels ben ik helemaal verslaafd aan het spelletje. Zeker weten dat ik er in 2006 bij het wk in Duitsland bij ben.'

Kim is leergierig. Van iedereen die verstand van voetbal heeft en die in haar buurt verkeert, steekt ze iets op. 'Ik weet inmiddels wat buitenspel is en krijg steeds meer spelinzicht. Maar goed ook, want ze leggen me hier in Portugal op de meest onverwachte momenten ingewikkelde vragen voor.'

Ze doelt onder meer op de opstopping die rond haar persoontje ontstond vlak voor de kwartfinale Nederland-Zweden. De Losserse stond met de villagasten voor het estadio Algarve te wachten, toen diverse televisiecamera's haar in 't vizier kregen. Of Miss Universe Nederland even wilde vertellen wat ze van het tumult rond Dick Advocaat vond', vroeg de BBC. En graag even een reactie op de opstelling. En wie was eigenlijk haar favoriete speler? 'Ik kreeg die microfoon ineens onder mijn neus gedrukt, maar heb me er prima uitgered. Ik heb Van Nistelrooij genoemd als favoriete speler. Ik wist natuurlijk dat ik bij de BBC scoorde door een voetballer van Manchester te noemen. Maar ik vind hem ook heel goed hoor!, haast ze zich te zeggen.

Na de BBC stonden Italiaanse en Portugese televisiestations met de televisiecamera's in de aanslag. Kim Kötter verblikte of verbloos er niet van. 'Weet je wat die Portugezen vroegen? Wie ik het lekkerste ding vind! En of ik wel een relatie met een voetballer zou willen hebben. Nou ja zeg. Ik heb Rui Costa genoemd. Bingo. Twee weken geleden kende ik die naam nog niet eens', zegt ze lachend. 'En het grappige is dat ik mezelf de volgende dag op de Portugese televisie terugzag, toen we met de groep wat gingen drinken in een klein kroegje.'

Ze zou uitstekend voor een spelersvrouw kunnen doorgaan. Heeft ook meer dan eens de vraag gekregen 'of ze wellicht Silvie Meis is.' 'Kennelijk heb ik de uitstraling van een voetbalvrouw. Toch een beetje die glamourlook. Eerlijk gezegd heeft een voetballer weleens een poging gedaan me te versieren, maar ik werd niet verliefd op hem. Wie het is? Haha…..nee, ik noem geen namen. Ik vrees dat ik niet geschikt ben als voetbalvrouw. Daar ben ik zelf te ambitieus voor.'

Voordat ze naar Villa Tubantia vertrok las Kim alle bladen die maar iets over het EK-voetbal schreven. Van glossy magazines tot Voetbal International. Ze vervulde haar taak in de villa met verve. Begeleidde als boegbeeld de gasten naar tal van excursies, televisie-uitzendingen en voetbalwedstrijden. 'Als eerste uit bed, als laatste in bed. Daar kwam het op neer. Maar ik heb geweldig van deze klus genoten. Het was een intensieve periode, maar ook erg leerzaam. Heel boeiend bijvoorbeeld om het psychologische aspect van groepsvorming te zien. We hadden in de villa absoluut het 'wij-gevoel'. Dat 'wij-gevoel heb ik overigens ook ervaren tijdens de Oranjemars in Lissabon. Een overweldige ervaring, om nooit meer te vergeten!'

De deur van de villa wordt na de finale op slot gedraaid. Voor de Losserse wachten nieuwe uitdagingen. 'Er zijn verschillende radiozenders die willen dat ik wat kom vertellen over Villa Tubantia. Dan heb ik nog een paar modellenopdrachten in het buitenland. En in het najaar ga ik in zee met de Belgische televisie. Ik krijg een rol in een soap, de Belgische versie van 'Goede Tijden, Slechte Tijden'. En ik vervul ook een gastrol in een politieserie. Ik speel een miss, die bedreigd wordt. Spannend he?!

The day after. In de villatuin genieten de bewoners van Villa Tubantia van een ontbijt. Geen ochtendhumeurtjes, geen spoor van deceptie. Portugal heeft verdiend gewonnen, zo is de algemene opvatting. Het had zo mooi kunnen zijn, zeker. 'Maar de ploeg die zo'n mooi doelpunt maakt, verdient het gewoon om te winnen', zegt Maarten Nijkamp uit Almelo. De rest knikt instemmend. Nijkamp doelt uiteraard op de treffer van Maniche, die Nederland op 2-0 achterstand zette.

Voor villagast Hans Deters uit Neede was het vanaf dat moment duidelijk, Nederland zou verliezen. 'Ik denk er nog over de uitslag aan te vechten. Het had 4-0 moeten zijn. Voor Portugal, ja. Die lui hebben veel meer kansen gehad. Voor open doel zelfs. Zo'n actie moet gewoon een doelpunt opleveren.' Deters kijkt met enorm veel plezier op de bijzondere woensdag in Lissabon terug. Het was een dag om nooit meer te vergeten. Ondanks de uitschakeling van Oranje. 'Natuurlijk baal ik wel dat Nederland verloren heeft. Maar het is niet verwonderlijk. Nederland heeft nog helemaal niet zoveel laten zien in dit toernooi, ook al doen we allemaal alsof dat wel zo is. We troffen woensdag voor het eerst een echte ploeg. Eentje die kan voetballen. Ja, en dan verliezen we. Eigenlijk, zo stelt Deters met een kwinkslag vast, ben ik oranjefan tegen beter weten in. 'Stoaj doar te spring'n veur Oranje!'.

Johan Nijkamp uit Enter is het volledig met hem eens. 'Nederland had geen recht op winst. Ze speelden slecht. Ik had veel meer inzet verwacht, op alle fronten. 't Is wel een halve finale hoor, die gespeeld werd. Alleen in het laatste kwartier kwam die vechtlust boven.' Nijkamp gunt de Portugezen de winst van harte. Hij heeft met volle teugen genoten van de uitbundige sfeer die in het stadion heerste, en eerder op de dag in het centrum van Lissabon. 'Onvergetelijk. Nog mooier dan de wedstrijd zelf. In het stadion zat maar een kleine groep Hollanders, als je het afzet tegenover de massa Portugese supporters. Maar we hebben ons kranig geweerd, ons duidelijk laten horen. Staan, zitten, staan, zitten. 't Was net een gymnastiekoefening.'

Kees Veenhuizen uit Borne had vooraf al een gevoel dat het mis zou gaan, daar in Lissabon. 'Twente ging mis. Heracles ging mis. Ik dacht: nou zal het Nederlands elftal ook wel de mist ingaan. En dat gebeurde dus. Het zij zo, ik heb er vrede mee. De Portugezen speelden met veel meer passie. Nederland mag, qua voetbal, na woensdag ook geen aanspraak maken op de finale.Gelukkig lig ik niet meer wakker van verloren wedstrijden. Vroeger was ik een hele dag ziek als Twente had verloren. Of ik beloofde thuis dat ik, bij winst, de hele week zou afwassen. Die fase heb ik gehad. Maar als je me nu vraagt welke van de drie teleurstellingen die ik net noemde het ergste is, dan zeg ik: het verlies van Heracles. De eredivisie was zo dichtbij!!!'. Folkert Velten leeft ineens op. 'Kees jongen, wil je wat van me drinken?'.

Ruben en Chantal Harmelink uit Tubbergen zijn aan de ontbijttafel nog helemaal onder de indruk van de oranjemars, die ze samen met duizenden oranjefans, maakten. Van het centrum van Lissabon in een grote optocht naar het stadion, een kilometer of zeven verderop. 'De mars duurde bijna twee uur. Schitterend. 's Avonds was het feest voor Portugal, maar 's middags domineerde oranje het feest in de straten', zegt Chantal. 'In het stadion heerste ook een prachtige sfeer', vult Ruben haar aan. 'Al die temperamentvolle Portugezen, die springen en deinen op de tribunes. Wij Nederlanders steunen ons elftal vooral met onze oranjekleur, de Portugezen doen dat met lawaai. Ik heb een paar keer het gevoel gehad; wat zijn wij bofkonten. We zitten hier toch maar!' Hij heeft een mooie wedstrijd gezien. 'Jammer dat te veel Nederlandse spelers niet in vorm waren. Van Nistelrooy kreeg geen bal, stond op een eilandje. Die Portugese verdedigers sloten ze zaak hermetisch af.' Voor hem was niet Figo, maar Deco de 'man of the match'. 'Een hele beweeglijke voetballer.'

Rita Leferink-Spin uit Enschede verwacht een finale tussen Portugal en Tsjechie. 'Maar of het Griekenland of Tsjechie wordt, er zullen voornamelijk Portugese fans zijn. Er kunnen 65.000 spelers in het Benficastadion, maar als er straks 5000 Tsjechen zitten, is het veel. Rita baalde woensdag van de wissel van Advocaat. Overmars eruit, Van der Vaart erin. 'Zou hij Overmars hebben gewisseld omdat hij al geel had? Folkert Velten denkt van niet. 'Dat gaat voor verdedigers vaak wel op.'

Bert Heuver uit Nijverdal heeft er ook geen problemen mee dat Nederland door Portugal is uitgeschakeld. 'Nederland en Portugal waren allebei doelgericht, maar de Portugezen waren veel doelgevaarlijker. De wedstrijd is meer geworden dan ik ervan verwacht had, qua voetbal. Dat eerste doelpunt kwam op een juist moment, dat brak de wedstrijd open. Alleen jammer dat het een Portugees doelpunt was.' Heuver roemt Van der Sar, die Nederland behoedt heeft voor een grotere nederlaag. Ook Heuver liep de oranjemars en is daar nog steeds van onder de indruk. 'Ik heb zo'n gekkenhuis al een keer eerder meegemaakt. Dat was in 1982, toen Italie wereldkampioen werd. Ik was daar toen op vakantie en zag al die Italianen uit hun huizen komen. Dat gebeurde woensdag ook in Portugal. Ze gingen massaal de straat op met auto's en toeterden luid. Ik heb voor ze geklapt en mijn duim omhoog gestoken. Eerlijk is eerlijk, ze hebben het verdiend.'

Aan tafel wordt nog even de inzet van Davids geprezen, het slechte spel van Seedorf in de eerste helft gehekeld. En dan gaan de gasten weer over tot de orde van de dag. 'Jongens, dan moeten we gewoon over twee jaar maar het WK in Duitsland winnen', zegt Maarten Nijkamp.

Nederland ligt eruit, maar Folkert Velten, de speciale gast van Villa Tubantia, kijkt met plezier terug op zijn trip naar Portugal. 'Dat dagje Lissabon was geweldig, ongeacht de uitslag. Ik heb genoten.'

Folkert Velten beleefde woensdag een bijzonder primeurtje. De ex-topscorer van Heracles bezocht al zeker twintig interlands van Oranje, maar maakte nog nooit een nederlaag mee. Uitgerekend in de halve finale tegen Portugal ging het mis. 'Het was een verdiende nederlaag', erkende Velten gisteren na terugkeer in Albufeira. 'Ik heb er vrede mee. Ze waren agressiever en kregen meer kansen. Oranje leunde te ver achteruit. Van Nistelrooij liep in de middencirkel en dan duurt het lang voor je bij het doel van de Portugezen bent. Het was eerder 3-1 geworden dan 2-2. Zij creëerden uitgespeelde kansen. Nederland nooit. En kijk nu eens naar de resultaten van Oranje. Vijf gespeeld, één gewonnen, twee gelijk, twee verloren. Dan verdien je dus ook geen finaleplaats.'

Velten kroop ook nog even in de huid van de bondscoach en had een andere basis genomen. 'Ik had Heitinga laten spelen in plaats van Reiziger. Ze doen niet veel voor elkaar onder en dan moet je naar de toekomst kijken. Daarom had ik ook Sneijder opgesteld in plaats van Seedorf. Hij denkt veel sneller vooruit, handelt sneller.'

De villa-bewoners gingen woensdag al vroeg op pad,waardoor ze mee konden lopen met de zogenaamde Oranjemars. Velten vond het fantastisch. 'Al die oranjefans in de stad. Wat een happening. We liepen dwars door Lissabon naar het stadion, zo'n anderhalf à twee uur. Nergens vijandelijkheden van Portugese zijde. De hele stad werd erdoor lamgelegd en toch was de sfeer goed.' Velten vergeleek het even met supportersgroepen van de clubs. 'Bij hen waren al gauw de stoelen over het plein gevlogen. Hier was onderling respect. Er liepen ook mensen mee met kleine kinderen. Bij de club kan dat niet. Ik liep mee met de villa-bewoners, maar er liepen ook mensen tussen uit Venlo en Den Helder. Ook de sfeer in het stadion was goed. Je moest wel meedoen. Aan de oranjefans heeft het niet gelegen, ze werden niet eens overstemd door de Portugese fans. Zo hoort het allemaal te gaan. De belangen waren groot, toch viel er nergens een wanklank. Zo kun je dus ook je familie meenemen naar het stadion.'

Oud-spits Velten die tijdens zijn loopbaan bij Heracles ook nog uitkwam voor het nationale amateur- en B-elftal, maakte op verzoek van een villa-bewoner ook nog een top-5 van de beste spitsen van het EK waarvan hij alle wedstrijden heeft gezien. 'Allereerst Barros. Hij heeft niet eens alles gespeeld, maar benut wel de kansen. Dan Koller omdat hij een goed koppel vormt met Barros. Christiano Ronaldo, want als hij aan de bal komt, gebeurt er iets. Larsson wil ik ook noemen, vanwege zijn snelheid en onverwachte acties en tot slot Rooney, de jonge speler die nu al goed met de druk om kon gaan, die een hele natie op zijn schouders legde.'

Velten keerde donderdagavond terug naar Enter, waar hij nog een paar dagen hoopt te genieten van zijn vakantie. Maandag begint de nieuwe selectie van Heracles met de training en daarbij moet ook hij als assistent-trainer aanwezig zijn.

Terwijl duizenden Oranjefans zich verzamelden bij het stadion van Sporting Lissabon voor de interland Portugal-Nederland, namen de bewoners van Villa Tubantia alvast een kijkje bij het majestueuze Estadio Da Luz waar zondag de finale gespeeld zal worden. Inderdaad, het optimisme van de groep is ongekend.

Soms gaan supporters in al hun enthousiasme te ver. Een groep Oranjefans versiert bij het Estadio da Luz het standbeeld van Eusébio met een sjaal, een pet, zelfs een riem en een armband, uiteraard alles in oranje.

Vervolgens worden er foto's van genomen, uiteraard met de groep eromheen. Een aantal villa-gasten neemt afstand van de vertoning. Eusébio is grootste voetballer aller tijden van Portugal, is een icoon, een grootmeester. Hij beheerste alle facetten van het voetbalspel tot in de kleinste details.

Technisch als geen ander en vooral ook uiterst beschaafd. Pleeg geen heiligschennis met hem. Of moet je aan de vrolijke daad van de Nederlanders niet zo zwaar aan tillen, is het slechts onschuldig vermaak, is het een teken van de verbroedering tussen Portugal en Oranje.

De villa-gasten lopen verder. Ze willen het stadion van de finale zien. De Portugezen hebben het oude onderkomen van Benfica gesloopt. De plek waar mannen als Eusébio, Torres, Simoes, Coluna en veel later Rui Costa, Sima~o en Nuno Gomez hun kunststukken opvoerden is op dezelfde plaats vervangen door een fantastische voetbaltempel.

Boven de hoofdingang hangt een immense adelaar, het symbool van de club die dit jaar 100 jaar bestaat. "E pluribus unum" staat erboven, met zijn allen een eenheid. Naar boven zijn op de betonnen pijlers en muren reclamedoeken geplakt van wel veertig meter hoog. Op een aantal staat slechts het Euro2004 vignet, op anderen zijn de hoofdsponsors vermeld. We vinden een deur die niet op slot is en gaan naar binnen. Enkele trappen op en dan ineens ligt in de diepte het veld van de finale. Folkert Velten, de speciale gast van Villa Tubantia, heeft het al in één oogopslag gezien. 'Geweldig. Mooier dan de Arena, mooier dan de Kuip en Camp Nou', zegt de man uit Enter vol bewondering.

Ver beneden hem wordt met de grootste zorg de grasmat behandeld. De penaltystip die zes dagen geleden door David Beckham is weggemaaid, is vervangen. Ook enkele andere plekken zijn vernieuwd.

Bijna alle 65000 stoeltjes zijn donkerrood geverfd, in de huiskleur van Benfica. Op de tribune tegenover de ereplaatsen is een groot aantal stoeltjes wit geschilderd, waardoor de woorden CENTERNARIUM BENFICA 1904-2004 zichtbaar worden. De vormgeving is sierlijk. De bovenste rijen stoelen vormen een golfbeweging met parallel daarboven enorme rode buizen.

Dan echter is de stiekeme bezichtiging ineens afgelopen. Twee politieagenten drijven de twintig Twentenaren weg. 'Jullie zijn in het verkeerde stadion. Portugal en Olanda spelen in het José Alvalade stadion. En zondag spelen wij hier tegen de Tsjechen', lacht de meeste robuuste agent tegen ons.

Op naar het museum van Benfica, maar dat is ook in restauratie. Dan naar de shop van de club. 'Verboden foto's te maken', waarschuwt een winkelbediende meteen. Het is een prachtige winkel met allereerst een paar vitrinekasten vol met artikelen over de nationale selectie. Die gaan in deze week nog even voor. Shirts, petten, aanstekers enzovoort. Daarachter liggen de spullen van Benfica. Ze verkopen zelfs stukjes steen van het oude stadion. Relikwieën van een beroemde voetbaltempel, waar onder andere ook Ajax en Feyenoord heroïsche voetbalgevechten hebben gevoerd. De beker van het kampioenschap van 1940 staat te pronk. Een kast met allerhande flessen port en whisky van het merk Benfica en een grotere ruimte met fraaie boekwerken over de club trekken de aandacht. Biografieën van Eusébio, van de honderdjarige club zelf. Een boek van Desmond Morris met de titel 'A tribo do futebol', vrij vertaald: 'Het volk dat van voetbal houdt'. Almanakken, agenda's. Ook ligt er een prachtige bundel met verzen over grote Portugese spelers. Uiteraard begint de bundel met een gedicht en gewijd aan Eusébio, het grootste voetbalmonument van het land.

Wielrennen is zijn lust en zijn leven. Harrie Löwik uit Tubbergen is zelf oud-coureur en bovendien is hij de trotse vader van profrenner Gerben. Maar vandaag, als gast van Villa Tubantia, staat zijn hoofd vooral naar voetbal.

Vraag Harrie Löwik welke ploegen volgens hem de EK-finale gaan spelen, en hij fronst zijn wenkbrauwen. Hij hoopt op Nederland en Tsjechië, maar zijn verstand fluistert hem de namen Portugal en Tsjechië in. ‘Dat zal het wel gaan worden. Ik vind namelijk dat Oranje nog te veel fouten maakt. We zijn nog niet goed genoeg als we onder grote druk komen te staan.’

De 58-jarige eigenaar van de gelijknamige meubelfirma in Vriezenveen is een wielerman, maar ook een voetballiefhebber. ‘Ik kijk graag naar een goede voetbalwedstrijd, maar kom te vaak bedrogen uit. Te vaak is het alleen maar een opgeblazen spul en verder niets.’ Löwik geeft als voorbeeld de bekerfinale tussen FC Twente en FC Utrecht. ‘Een enorm gedoe eromheen. Talloze mensen liepen er achteraan, praatten erover, pagina’s werden erover volgeschreven, de televisie was bij de trainingen en toen volgde er dus een draak van een wedstrijd. Ik heb geen enkele actie gezien die ook maar iets voorstelde’, zegt Löwik, die wel begrijpt dat voetbalwedstrijden meer aandacht krijgen in de media dan de wielersport, maar het verschil zo langzamerhand te groot vindt worden.

'Neem een prachtige etappe in de Giro. Dan zie je op tv een fotootje van de winnaar, of misschien nog flitsen van de laatste 200 meter en dat was het dan weer. En dat terwijl de populariteit van het wielrennen de laatste jaren stukken groter is geworden.’

Löwiks bedrijf is al vijftien jaar sponsor in de wielrennerij. De naamsbekendheid is stukken groter geworden en uit onderzoekjes die hij zijn verkopers liet doen, bleek dat het sponsorschap van een sterke wielerploeg genoeg oplevert. Hij betaalt voor de ploeg van coach Han Vaanhold jaarlijks een ton, net als co-sponsor Tegeltoko. Verder zijn er nog subsponsors. Maar Tegeltoko verdwijnt volgend seizoen van het shirt. De nieuwe eigenaar ziet er geen brood in. ‘Dus zoeken we een opvolger. Ik ga die ton er niet bij lappen. We hebben al heel wat gesprekken gevoerd, maar nog niets gevonden. Weinig bedrijven toveren zomaar een ton uit de hoge hoed.’

De wielerbacil sloop Löwiks geest binnen toen hij al een eind in de twintig was. In zijn goede tijd won hij bij de liefhebbers zo’n vijftien koersen per jaar. Wijlen Johan Pluimers was zijn grote leermeester. ‘Als je in een dip zat, praatte je met hem en je had weer zin in fietsen.’

ALBUFEIRA - Als er maar een groen vlak op de televisie te zien was, stemde Arthur van der Veer (54) uit Enschede de zender daar steevast op af. Dat hij deze week, als villagast live bij de wedstrijd Nederland-Zweden was, vindt hij fantastisch. 'Voetbal is ontzettend belangrijk voor mij, maar het beheerst mijn leven niet langer meer. Er zijn belangrijker dingen', zegt Van der Veer, eigenaar van het gelijknamige reclamebureau. Een licht filosofische strandwandeling in Albufeira.

Hij is net opa geworden. 'Negen maanden lang heb ik om het hardst geroepen dat ik geen 'ge-opa' wilde. Gewoon Arthur, verder niks. Toen ik twee maanden geleden Jaydon Quinn, pasgeboren, in zijn wieg zag liggen wist ik ineens dat ik opa was. En ik ben momenteel nergens trotser op dan op die titel.'

Het kan raar lopen in het leven. Arthur van der Veer was een tijd terug fan van voetballer Ellery Cairo, oud-FC Twentespeler en nu verbonden aan SC Freiburg. 'Een supervoetballer vind ik dat. Hoe snel hij langs de flank komt opzetten. Als een paard. En dan die schitterende passeertechnieken!' Komt mijn dochter op een dag thuis met de mededeling dat ze zo'n leuke jongen heeft ontmoet. Hij heet Ellery, zei ze. Nou, toen wist ik genoeg. Zoveel Ellery's lopen er niet rond.' De rechtsbuiten van SC Freiburg heeft hem nu dus, behalve veel voetbalplezier, ook een kleinzoon geschonken. En Arthur is nog steeds zijn fan. 'Dick Advocaat kan met een gerust hart Cairo opstellen in plaats van de huidige rechtsbuiten van het Nederlands elftal', zegt hij.

Arthur van der Veer is een bijzonder persoon, zo heeft groep 4 van Villa Tubantia ondervonden. Een gangmaker met de uitstraling van 'wie doet me wat.' Een doener en een leider. Amper op het vliegveld sommeerde hij de groep, waarvan hij tot op dat moment niemand kende, alle paspoorten bij hem in te leveren. Hij zorgde wel voor de rest. Arthur ten voeten uit. Dikke vriendjes werd hij met Herman Cramer uit Oldenzaal. 'Heel bijzonder. Het klikte. Herman en ik waren zogezegd voor elkaar gemaakt. Voor de duur van deze trip dan, he?!' Goede contacten met andere mensen maken hem blij. 'Het gaat in het leven om kwaliteit', zegt Van der Veer, terwijl hij over de Atlantische Oceaan staart. 'Het ultieme geluksgevoel. Daar is een mens altijd naar op zoek. En als hij het gevonden heeft, dan wil hij dat moment weer overtreffen. Ik zie het leven als een feest. En als het leven geen feest meer is, laat mij dan maar gaan.'

Het heeft een poos geduurd voordat Van der Veer wist waar het in het leven om draaide', bekent hij. 'Ik heb een hele poos gedacht dat het geluk in mijn werk zat. Nee dus.' Zijn vader was oud-KNIL militair en koos Nederland als nieuw vaderland. De creatieve Arthur mocht van hem naar de kunstacademie in Enschede. Hij was er op zijn plek en koos de reclamekant. Die keus legde hem geen windeieren. 'Ik heb er best voor moeten ploeteren hoor! In mijn eerste baan als ontwerper verdiende ik net mijn reisgeld terug.' Hij werkte zich al snel op als art director en besloot een eigen bedrijf te beginnen. Inmiddels heeft hij zestien mensen aan het werk. 'Maar in de beginperiode deed ik alles alleen en werkte ik 24 uur per dag. Ik dacht dat dat geluk was, maar vergat aandacht te besteden aan mijn gezin. Dat geluk liet ik liggen. Maar dat zag ik gelukkig net op tijd in.'

'Er zijn van die momenten in het leven waarop je het idee hebt dat alles klopt. Dat is geluk. Ik heb meerdere keren van die momenten gehad. In 1967 bijvoorbeeld. Toen ik op de kunstacademie zat, lange haren had, en me midden in de samenleving voelde, maar toch ook een buitenstaander. En mijn ervaringen in Villa Tubantia, die komen ook heel dicht bij het ultieme geluksgevoel. Schitterende omgeving, hele leuke mensen, een kwartfinale om van te smullen. Dat zijn van die momenten die je niet kunt regisseren. Ook niet meer kunt evenaren. Die moet je gewoon opslaan in dat kastje in je achterhoofd. Want geluksmomenten, daar moet je enorm zuinig op zijn.'

Sport verbroedert. Dat heeft villagast Herman Cramer deze dagen aan den lijve ondervonden. De Oldenzaalse ondernemer stapte, samen met enkele andere tijdelijke huisgenoten, de plaatselijke kroeg van een klein dorpje binnen. De oudere Portugese mannen aan 't schap keken loom op. Maar zodra ze de oranje uitdossing van de villabewoners in 't vizier kregen waren ze klaarwakker. Portugal en Nederland. In de halve finale elkaars tegenstanders, maar in de plaatselijk kroeg elkaars vrienden.

Herman Cramer schuift aan een tafeltje met Joaquim Jose Colaco. De Portugese en de Nederlandse 'bondscoach'. Ze communiceren met lichaamstaal. Of Portugal gaat winnen? Colaco maakt een handgebaar. 't Wordt kiele kiele. Nederland heeft volgens hem goede kansen om te winnen. En daar wil Cramer hem vooral niet in tegenspreken.

Op de Portugese televisie wordt de organisatie van het EK-toernooi geroemd. De barman glimt. 'Iedereen in Portugal houdt van de Hollanders', weet hij. 'Ze maken er hier een groot feest van. Van agressie is niets te merken. Het enige dat ze willen is genieten. En zo hoort het toch ook?'.

Er wordt een laatste biertje getapt en dan vervolgen de bewoners van Villa Tubantia hun jeepsafari. Herman Cramer krijgt nog een schouderklop van zijn nieuwe Portugese vriend Joaquim Jose. 'Ciao amigo', roept hij de Oldenzaler na. Zeker weten, sport verbroedert.

Voor het eerst van haar leven keek volleybalinternational Elles Leferink zaterdagavond live naar een voetbalinterland. Intens beleefde ze in Faro de verrichtingen van het Nederlands elftal tegen Zweden. 'Ik ben nog steeds onder de indruk', zegt ze de dag erna. 'Ik had niet verwacht, dat het zo mooi was.'
Op haar wangen had ze rood-wit-blauwe vlaggetjes geschminkt, ze droeg een oranje slinger om de nek en nog een zijden doek van dezelfde kleur om haar middel. Op haar hoofd had ze een rood wit blauwe vlag gedrapeerd. Elles Leferink was er helemaal klaar voor toen ze als gast van Villa Tubantia twee uur voor de start het terrein van het stadion bij Faro betrad. Sommige mensen herkenden haar. 'Hé Elles Leferink, wat doe jij bij het voetballen', vroeg een man met oranje muts. Sommigen wilden weten wat ze mooier vindt, een volleybalinterland spelen of een wedstrijd als deze meemaken. Ineens stond er zelfs een Portugese televisiecamera voor haar neus met enkele vragen over hetzelfde thema. De aanvoerster van Longa'59 vond het allemaal geweldig. 'Ik was wel eens bij FC Twente en De Graafschap geweest, maar dit was andere koek. Wat me voor de wedstrijd opviel was de vriendschappelijke sfeer tussen de supporters van de beide landen. Prachtig vond ik dat.'

Ze voelde zich helemaal op haar gemak tussen al die enthousiaste fans. 'Eigenlijk ben ik een enorme voetbalgek. Als ik zou moeten kiezen tussen een bezoekje aan een volleybal- of een voetbalinterland, zou ik voor de laatste kiezen, tenzij ik er niet omheen kan. Voetbal is me met de paplepel ingegoten. Mijn vader en broer zijn ook gek van voetballen. Voetbal is een echte volkssport. Ik wilde vroeger zelf ook graag voetballen, maar bij RSC in mijn geboortedorp Rossum hadden ze geen damesvoetbal.'

'Wat mijn favoriete Oranjespelers zijn? Van Nistelrooij, Stam, Robben, maar zaterdagavond heb ik ook bewondering gekregen voor Johnny Heitinga. Hij was heel lang geblesseerd, maar is heel sterk teruggekomen. Ik vond het geweldig spelen. Die strakke passes vanuit het achterveld, één streep was het steeds. En hij nam ook een penalty. Heel mooi vond ik dat, een jongen met lef', keek ze gistermiddag tijdens het gezellige happy hour in Villa Tubantia nog eens met veel plezier terug op de wedstrijd.

Die penaltyserie, vlak voor de tribune waar Elles Leferink temidden van de andere villa-gasten naar de wedstrijd keek, dat was een thriller waar de Twentse volleybalster een dag later nog steeds niet over uitgepraat is. 'Ze zeggen altijd dat mensen bij zo'n serie twintig jaar ouder worden, maar volgens mij zat ik na de laatste bal van Robben ineens in het bejaardencentrum. Het was puur stress. Pffff. Cocu? Die ben ik alweer vergeten. Ik had er trouwens niet veel vertrouwen in, we hebben geen beste reputatie. Maar deze jongens hebben dat in één keer weer rechtgezet. De volgende keer zal het ook weer goed gaan, want zoals deze spelers de strafschoppen namen, dat was pure kwaliteit, dat had niets met geluk te maken.'

De topvolleybalster had wel gemerkt dat ze bij dit soort cruciale momenten in sportwedstrijden liever zelf in het veld staat dan op de tribune. 'Als wij in een beslissende set op 24-23 staan en als ik dan moet serveren, dan kan ik het zelf doen. Ik sta dan op de beste plek van het veld, heb het zelf in de hand. Op de tribune sta je te stressen bij het leven.'

De ontlading in het stadion na de fraaie penalty van Robben maakte ook bij Leferink een enorme indruk. 'Wat ik deed, weet ik niet meer. Ik stond als een döl te springen en te joelen. Naast mij zat een vrouw uit Holten. Ik ben haar spontaan om de nek gesprongen. Zo gelukkig was ik.' Woensdag gaan Leferink en haar vriend terug naar Twente. De halve finale hopen ze thuis op televisie te kunnen zien. 'Maar ik weet nu al dat ik dan heimwee zal hebben.'

Bijna drieduizend Oranje-supporters boekten via de OAD snel nog een vliegreis om de kwartfinale Nederland-Zweden bij te kunnen wonen. Licht verdwaasd keken ze gistermorgen op vliegveld Faro in 't rond. Van het koude Nederland naar het warme Portugal. En dan ook nog op zo'n vroeg tijdstip vertrokken.Maar geen nood, Harrie Lievendag uit Holten was in de buurt.

Harrie Lievendag is klein van postuur, maar groot in organiseren van monsterklussen. 'Met welke vlucht bent u gekomen? Oké, dan moet u naar bus 123 lopen', wijst Lievendag een verdwaalde supporter met een bos oranje tulpen op zijn hoofd. Zijn gsm rinkelt voordurend. Met z'n ene arm omklemt hij een bord met belangrijke informatie, z'n andere arm gebaart druk. De hectiek is groot, maar Harrie Lievendag uit Holten heeft alles onder controle. Sterker nog, hij voelt zich als een vis in 't water. Het begeleiden van grote groepen voetbalsupporters heeft weinig geheimen voor hem.

'Ik was er in 1988 al bij', zegt de OAD-manager sponsoring en relatiemarketing. En niet alleen 1988. Ook in '90 in Italië ('een ramp, met die maffiosi kun je niet werken'), in '92 in Zweden, in '94 in Amerika, in '96 in Engeland, in '98 in Frankrijk was hij erbij. En dat er die jaren daarna noodgedwongen een stilte viel, dat stond Lievendag maar mager aan. Hij is blij dat het Nederlands elftal weer bij de les is. 'Dat we er in 2002 niet bij waren in Japan, dat vond ik dus helemaal niks.'

Zijn voetballiefde heeft hij overgehouden uit zijn Groningse tijd. Daar was hij eind jaren 70 voor de OAD werkzaam. 'Toen ons bedrijf in '84 vervoersponsor werd van FC Groningen liep ik daar Renze de Vries tegen het lijf. Hij was destijds voorzitter van FC Groningen en bestuurslid van de KNVB. Ik had in die tijd werkelijk geen bal verstand van voetbal. Ik wist dat er twee doelen waren, maar veel verder kwam ik niet. Die De Vries sleepte me mee naar de wedstrijden en voordat ik het wist zat ik met koppijn op de tribune als Groningen verloren had.' Lievendag noemt zichzelf een 'broodsupporter' van het Nederlands elftal. Want hij heeft handenvol werk aan de partijtjes van het nationale team.

In totaal 15.000 supporters regelden via OAD hun reis naar Portugal. Het EK voetbal in Portugal begon voor Lievendag al op 1 juni 2003. Vanaf die datum reisde hij wekelijks tussen Lissabon en Holten. 'Dat was dus nog voordat Nederland zich gekwalificeerd had voor het toernooi. Maar ja, wij moeten natuurlijk wel vooruitdenken. In Portugal had ik een draaiboek gemaakt voor een voorbeeldreis en die heb ik aan tal van grote klanten ter plekke uit de doeken gedaan. Om ze alvast op te warmen.

Vanaf november vorig jaar, toen Nederland Schotland van de kaart veegde, begon het echte werk. Ik heb Holten de afgelopen maanden weinig gezien. Hotels zoeken, locaties bekijken, overleg voeren met Portugese busmaatschappijen. Handenvol werk. Vooral het vinden van geschikte hotels was bijzonder moeilijk. Kijk, de UEFA, de radio- en televisiestations, de sponsors, die wisten al vier jaar waar ze voor het EK in 2004 moesten zijn. Maar wij moesten wachten met vastleggen van hotelaccommodaties totdat Nederland zich geplaatst had. De hotels dicht bij de stadions waren al volgeboekt en naarmate de tijd vorderde breidde zich dat als een olievlek uit. Toen Nederland zich eenmaal gekwalificeerd had was het heel moeilijk om hotels te boeken. We moesten zelfs uitwijken naar Spanje om voldoende overnachtingen te kunnen garanderen.'

Vanaf zes uur gisterochtend waren Lievendag en de zijnen al in de weer om de eerste vluchten met Nederlandse supporters op te vangen. En om zeven uur was de eerste wave in de bus al een feit. De supporters werden snel en efficiënt naar het estadio Algarve in Loule gebracht. 'Een raar gedrocht, dat stadion', vindt Lievendag. 'Ik was er een dag nadat de bisschop het inwijdde. Zijn stoel stond er nog. Het stadion met de twee schelpoverkappingen wordt na het EK ontmanteld. De Portugese voetbalclub, die belangstelling had om het stadion te gebruiken, is afgehaakt nadat het onverhoopt van de eerste divisie naar de derde divisie degradeerde. Komt er geen kip meer kijken.' Al is Lievendag voetballiefhebber pur sang, een live-verslag van de wedstrijd Nederland-Zweden liep hij mis. 'Werk gaat voor het meisje. Wat dacht je. Al die mensen moeten ook weer terug, hoor!'

Het familie-uitje op Vlieland moesten ze laten schieten. Maar ze hadden een goede reden voor hun afmelding. De Twentse tweeling Martine en Hilde Bruggink (29) moet werken. Televisieprogramma's maken over het EK-voetbal in Portugal.

Nog even en de uitzending begint. Tien, negen, acht... Louis van Gaal neemt nog snel een slok water. Kees Jansma schuifelt wat onrustig op z'n stoel. De twee gasten van het SBS-programma Oranje in Portugal steken hun woordje aan de Nederlandse kijkers af in een schitterend decor. Een speciaal aangelegde houten vlonder met daarachter de helderblauwe Atlantische Oceaan.

Aan de zijkant kijkt Hilde Bruggink geconcentreerd toe, een koptelefoon op haar hoofd. Ze heeft vandaag de eindredactie van het programma. Zus Martine volgt de uitzending op televisie vanuit een kantoortje, dichtbij de opnameplek. Met een oog houdt ze andere zenders en teletekst nauwlettend in de gaten. Want stel dat er belangrijk nieuws is. Dan moet de uitzending onderbroken worden.

Twee meiden uit Geesteren. Nu woonachtig in Enschede. Zusjes van profvoetballer Arnold Bruggink. Ze werken achter de schermen, maar voelen zich geen moment in zijn schaduw staan. 'Gelukkig niet. We zijn trots op Arnold. En hij op ons', zegt Martine. 'Dat heeft alles te maken met onze opvoeding. We komen uit een warm nest. En onze ouders hebben het nooit geaccepteerd dat Arnold in een uitzonderingspositie kwam te staan. Als iemand de opmerking plaatste dat het 'zo goed met Arnold ging en dat hij zo fantastisch kon voetballen', dan kregen ze meteen van hen te horen dat de twee meiden ook als een speer gingen. Ik heb veel respect voor mijn ouders.'

De eeneiige tweeling werd geboren in Geesteren. Hun middelbare schooltijd brachten ze door op het christelijk lyceum in Almelo. Daarna volgde de universiteit. Eerst een studie Nederlands, daarna communicatiekunde. 'Na onze studie gingen we aan het werk. Hilde bij Langs de Lijn en ik bij Sport 7. Toen werden we bekende gezichten in de sportwereld. Ja... want het valt toch op, twee vrouwen die over voetbal praten en ook nog eens sterk op elkaar lijken. Dat vinden mensen apart', weet Martine uit ervaring.

Het tweetal werd in 2002 gevraagd om voor WK producties te gaan werken. Deze productiemaatschappij van Kees Jansma maakt alle sportprogramma's voor SBS, TROS en BNN. Dat het tweetal in de sportwereld terecht is gekomen, is voor henzelf niet verbazingwekkend. 'We zijn helemaal in dat wereldje opgegroeid. Bij ons thuis stond vroeger altijd Langs de Lijn aan. Of Studio Sport. Of allebei tegelijk. En als we niet naar voetballen luisterden, dan gingen we wel met z'n allen naar voetballen kijken. Naar Stevo. En later, toen Arnold daar voetbalde, naar FC Twente. Als je in zo'n gezin leeft kun je twee dingen doen. Of je keert je van voetbal af en wilt er niets meer over horen. Of je gaat er in mee en doet het dan ook goed. Dat laatste is bij ons het geval.'

Ze kunnen zich uitstekend staande houden in het mannenwereldje. Martine: 'De eerste keer dat we een trainer om de opstelling kwamen vragen werden we wel met opgetrokken wenkbrauwen bekeken. Maar die fase zijn we allang voorbij. Je moet als vrouw wel even aan de mannen tonen dat je weet waar je over praat. Twee keer een domme opmerking en je wordt niet langer serieus genomen.'

Van het feit dat Hilde en Martine een eeneiige tweeling zijn, hebben ze veel profijt. 'Samenwerken met Martine is heerlijk', zegt Hilde. 'We zijn een goed team. Ik draag blind zaken aan haar over, want dan weet ik dat het precies gebeurt zoals ik het wil.' Of er ook verschillen zijn? 'Hilde is streberig. Ik neem met honderd procent genoegen. Zij wil 110 procent', zegt Martine over haar zus. Die op haar beurt aanvult dat Martine beter kan schrijven. 'En ze is ook wat rustiger.' De tweeling maakt in de ogen van buitenstaanders vaak onaanvaardbaar lange werkdagen. 'Soms werkt Hilde eerst en dan los ik haar af. Maar mensen zien meestal het verschil niet en denken dat er een Brugginkje is, die niet van haar werkplek te branden is. Daar 'scoren' we vaak mee.'

Breng een stuk of vijftien Tukkers, die elkaar nog niet kennen, onder in een Portugese villa. Kijken die Tukkers dan de spreekwoordelijke kat uit de boom? Welnee. In Villa Tubantia niet. En dat was absoluut de verdienste van gastheer Jan van Halst.

Als geen ander weet Jan van Halst als ex-profvoetballer teamgeest te creëren. Maar zijn tijd in Albufeira zit erop. ‘Ik zat opgescheept met een ploeg met allemaal nieuwe aankopen. Maar jullie zijn een hecht team geworden’, zei hij gisteren tijdens zijn afscheidsspeech.

Van Halst over teamgeest
‘Teamgeest is zo ontzettend belangrijk. Het bepaalt eigenlijk alles in het leven. Teamgeest heeft een functie binnen een gezin, in een werkkring, in het Nederlands elftal en ook in Villa Tubantia. Ik vind het heel erg leuk om teamgeest te creëren. Dat ligt me. Ik heb die functie altijd op me genomen in de diverse elftallen toen ik nog voetbalde. En ook in mijn werk als commercieel manager bij FC Twente is het belangrijk om op een goede manier met verschillende mensen om te gaan.

Hoe je teamgeest kunt bevorderen? Eerlijk zijn. Recht voor de raap. Geen ergernissen inslikken, maar ze wel met een knipoog brengen. Constructief. Binnen Villa Tubantia sloeg de formule aan. Binnen no-time stond de directeur van een groot bedrijf de afwasmachine in te pakken met de abonnee die nog nooit in het buitenland was geweest. Binnen het Nederlands elftal is het nog niet gelukt een hecht team te vormen. Dat ligt heus niet alleen aan de bondscoach Dick Advocaat. De spelers moeten wel willen aanhaken, anders wordt het niks met die teamgeest. Ze moeten de handschoen oppakken. Misschien gebeurt dat wel na alle kritiek op Advocaat. Worden ze er strijdvaardig van. Denken ze: we zullen het zelf wel opknappen. Ik hoop het. Dan zou er nog wel eens iets heel moois kunnen ontstaan.’

Van Halst over Villa Tubantia en de gasten
‘Mooi project. Het is naar mijn idee echt een succes. Er komen steeds meer mensen die vragen of ze bij de villa langs mogen komen. En tijdens de Happy Hours merken we dat onze gasten zich meteen op hun gemak voelen. Dat komt door de huiselijke sfeer. Ongedwongen. Geen strak programma. Echt Twents eigenlijk. Leuke bijkomstigheid is dat ze ons bij de NOS, SBS6 en Villa BvD herkennen. Daar heb je die Tubantiaploeg weer, wordt er gezegd.

Van Halst over de finale
‘Ik hou het erop dat Frankrijk en Engeland in de finale komen. Dat zijn de twee sterkst spelende ploegen van dit EK. En dan wint Engeland in mijn optiek. Nederland komt niet in de finale. Dat we hebben gewonnen van de Letten is mooi. Maar dat we ons voor de kwartfinale hebben geplaatst danken we aan de Duitsers.’

Van Halst over het thuisfront
‘Ik ben blij dat ik naar huis ga. Ik mis mijn kinderen Demi en Mick. Zij mij ook. Ze zijn wel wat gewend hoor! Ik ben heel vaak op trainingskamp geweest. Maar hoe ouder ik word, hoe meer moeite ik krijg om van huis te zijn. Mijn vrouw Karin heeft me de eerste week in Villa Tubantia gesteund. Allerlei organisatorische dingetjes opgeknapt. Dat was fijn. Hoewel ik me sterk verbonden voelde met Villa Tubantia ben ik ook blij weer naar huis te gaan. De tuin moet weer gedaan worden.’

Henk Peters uit Goor was woensdag in alle staten. Stond hij op het vliegveld Faro om een binnenlandse vlucht te pakken naar Braga voor de wedstrijd Nederland- Letland, was hij zijn vliegticket vergeten. ‘Ik kon mezelf wel voor de kop slaan. Het is mijn onervarenheid. Ik heb nog nooit gevlogen, dan krijg je dat. Maar ik raakte behoorlijk in paniek van de gedachte dat de wedstrijd alsnog door mijn neus zou worden geboord. Gelukkig werd ik geholpen met een nieuw ticket.’

Op een schaduwrijk plekje in de tuin van Villa Tubantia doet broer Gerrit een onthulling. ‘Henk, als jij niet naar de wedstrijd had gekund, dan had ik mijn ticket aan jou afgestaan.’ Goorse broederliefde in een Portugese villatuin. Het was Henk Peters die een meerdaags verblijf in Villa Tubantia won. Dat hij zijn broer Gerrit mee zou nemen stond voor hem meteen vast. Het tweetal heeft gezamenlijk heel wat wedstrijden van FC Twente bezocht. Ze hebben nu samen een onvergetelijke tijd in Portugal. ‘Deze ervaring vergeet ik mijn hele leven niet meer’, verzucht Gerrit.

Ze zijn in een hele andere wereld terechtgekomen, vallen van de ene verbazing in de andere. Henk had twee uur na aankomst al een pet vol handtekeningen. Gerrit zat gisteren in het vliegtuig naast Arthur Numan. ‘Je kunt hier echt van alles meemaken, maar we blijven gelukkig nuchtere Tukkers. Al die bekende gasten hebben ook gewoon een sofinummer, hoor!’

De wedstrijd was het absolute hoogtepunt van hun verblijf. Ze beschrijven hoe de fans van Oranje in een grote mars uit de stad afdaalden naar het stadion in Braga. ‘Het was alsof iemand een sinaasappel uitperste en het oranje sap naar beneden bleef stromen. Je zag de meest vreemde uitdossingen. Van oranje marsmannetjes tot Napoleon in de nationale driekleur.’

Ze hebben gejuicht en gezongen voor het Nederlands elftal. Hun kelen schor. Gelukkig is er nog een beetje stemgeluid overgebleven. ‘Want komend weekeinde is in Goor het school- en volksfeest en daar willen we natuurlijk ook feesten.’

Een tweeling die een grootse carrière heeft gehad in de voetbalsport, dat komt zelden voor. Daarom is er een boek geschreven over de Brabanders René en Willy van de Kerkhof. Gisteren presenteerden de beide oud-spelers van FC Twente de biografie in Villa Tubantia.

Ze zijn in Portugal om samen met oud-ploeggenoot Piet Schrijvers op uitnodiging van Arke Reizen in een café voorbeschouwingen en analyses te geven van de wedstrijden van het EK. Tussendoor komen ze graag naar Villa Tubantia. 'Omdat we een fijne tijd in Twente hebben gehad. Daar hebben we voetballen geleerd.'

Half Nederland wilde ze hebben, maar de talentvolle voetbaltweeling René en Willy van de Kerkhof koos in 1970 voor FC Twente. Daar begon aan de hand van Kees Rijvers de voetballoopbaan van de broers. Het boek 'De Gebroeders' van de schrijver Guido Derksen vertelt het indrukwekkende verhaal van de twee. Dat ze geboren werden in Helmond in een relatief arm gezin, waaruit hun vader wegviel door een auto-ongeluk toen ze vier jaar oud waren. Dat ze vooral in hun jonge jeugd onafscheidelijk zijn en hoe ze als vanzelf voetballer werden. Dat René ook atleet had kunnen worden vanwege zijn snelheid. Hij liep als jong volwassene de honderd meter in 10.3 seconden.

Ze tonen in Villa Tubantia trots het uitgebreide boekwerk. Een gesprek erover is echter andere koek. De beide Brabanders zitten nog altijd vol humor. Met de bewoners van de Villa erbij ontstaat er een amusant gesprek over voetbal en vooral de randzaken ervan. Ook Piet Schrijvers is erbij en roert zich menigmaal in het gesprek, waarbij hij steevast door een van de beide Kerkhoffs wordt onderbroken. 'Ik herinner me de eerste dag bij Twente nog nog goed', zegt Willy. 'Iemand zei: Maak de deur even los. Ik zeg, hoezo. Heb je dan een schroevendraaier voor me?'

Ook René moest wennen aan het Twentse dialect. Hem werd door een Tukker gevraagd of hij een zakdoek in de tuk heeft. 'Ik dacht meteen, die wil me beetnemen.' Willy: 'Ploeggenoot Willem de Vries zei vaak: Ik moet driet'n en vervolgens zag je hem een uur lang niet meer terug. Ik heb meer dan een jaar niet begrepen wat hij bedoelde.'

Het boek bevat zo'n drie Twentse hoofdstukken. De rest gaat over de carrière daarna. Willy: 'We hebben een prachtige tijd gehad. Medespelers als Piet Schrijvers hebben ons in het profmilieu binnengeleid. Ze leerden ons de normen en waarden van de sport. Wanneer en hoe moet je trainen, hoe moet je met de pers omgaan, wanneer ga je wel of niet op stap. Zonder Twente waren we nooit zover gekomen.'
'Wie van jullie is het eerst geboren?', wil een villabewoner weten. 'Ik ben de oudste. Hij is een kwartier later geboren', zegt Willy, 'maar ons vader was zo in de war dat hij eerst René opgaf. Daardoor moest hij in militaire dienst en ik niet.' René werd gelegerd op de vliegbasis Twenthe, waar hij hulpje werd van de fourier. 'Alleen van acht tot twaalf. Daarna mocht ik gaan trainen.'

Willy trouwde op zijn achttiende en kwam in Oldenzaal te wonen in de zogenaamde Hof van Olijve, genoemd naar de toenmalige manager van FC Twente Henk Olijve. Er woonden meer spelers in die wijk. René trouwde later. 'Ik dacht dat er in Twente ook mooie meiden waren. Ik ging weleens naar het White House, een kroeg in Enschede. Er waren er inderdaad veel, maar ik hield het toch uiteindelijk op Helmondse Annie.' Ze trouwden dus jong, zoals hun trainer Kees Rijvers ook graag zag. 'Dan hebben ze vaste grond onder de voeten', zei Rijvers destijds.

Zo vertelden ze door aan de aandachtig luisterende Villa-bewoners. Over bijgeloof (Willy droeg altijd zijn shirt uit de broek), over hun rugnummers, over hun interlands, over de topwedstrijden Twente-Juventus (2-2 na verlenging) en Feyenoord-Twente (1-3 door treffers van de beide broers).
Tegenwoordig komen ze niet vaak meer bij Twente. Willy woont in Eindhoven en René in Helmond.

Guido Derksen. De gebroeders. Uitgeverij L. J. Veen.

Zijn helm is getooid met twee bossen fraai oranje wortels. Denk niet dat dat een simpele versiering is. Louis Ten Elzen, alias de Wortelman, heeft het knaaggoed over moeten laten vliegen uit Nederland. 'In Portugal hebben ze namelijk geen wortels met loof eraan. De eerste dagen in Portugal heb ik me dus moeten redden met een stuk touw met peterselie eraan', zegt hij.

Ten Elzen is te gast in Villa Tubantia en vermaakt zich uitstekend in de villatuin, samen met zijn vrouw Ria die is uitgedost in klederdracht. Het echtpaar zit nog vol van het plagiaat dat gepleegd wordt door een dubbelganger. Al sinds 1974 dost Ten Elzen zich, als rasechte Oranjesupporter, uit met een hoofddeksel met echte wortels eraan.

Sinds vorig jaar heeft hij ineens een concurrent. Die concurrent zit hem op allerlei manieren dwars. Reden genoeg voor de Oranjeclub om na het EK een rechtzaak aan te spannen. Ook Ten Elzen zelf wil een advocaat inschakelen. Zijn vrouw Ria heeft de plagiaatpleger afgelopen week, bij een toevallige ontmoeting bij de ingang van het stadion in Porto, eens goed de waarheid gezegd. 'Hij weet er nu goed van!', zegt Ria.

De frustratie wordt snel naar de achtergrond gedrongen als Ten Elzen begint te vertellen over zijn avonturen met excentrieke Oranjesupporters. Over zijn polonaise met prins Willem Alexander en zijn grappige ontmoetingen met spelers. En de bewoners van Villa Tubantia? Die hangen aan zijn lippen.

Hij geniet nog een paar dagen van het EK-voetbal en ook van het mooie weer in Zuid-Portugal en dan begint het nieuwe leven van Berthil ter Avest. Dan is hij voor zijn gevoel voetballer af en is hij voortaan ondernemer.

Hij zei het vorig jaar al toen hij vrij plotseling moest stoppen met voetbal wegens een chronische ontsteking van een van de achillespezen. 'Ik ga eerst een jaartje niets doen. Ik moet revalideren en moet bekijken wat ik verder met mijn leven ga doen', sprak hij toen.
Gisteren was hij een van de gasten bij het Happy Hour van Villa Tubantia en vertelde hij de villagasten over het eerste voetballoze jaar dat nu achter hem ligt. 'Ik had dat jaar gewoon nodig. Je moet afkicken, lichamelijk, maar vooral ook in je hoofd. Je bent jarenlang niets anders gewend geweest dan voetbal en wat daarbij allemaal komt kijken. Als het dan abrupt afgelopen is, heb je dat nodig, dat heb ik wel gemerkt', vertelt hij.
'Kwam je in het bekende zwarte gat terecht?' vraagt een de villagasten. 'Neuh. Daar denk je in het begin wel aan, maar ik heb eigenlijk nooit in de piepzak gezeten. Het was wel wennen, want het leven veranderde in één klap.'
Hoe is het afgelopen met de blessure? 'Ik ben nu een maand of twee van de pijn af en kan weer een duurloopje maken en een beetje tennissen. Die ontsteking in die pees heeft een ruïne achtergelaten. Dat duurt dus wel even voor je weer aan sporten kunt denken', aldus de 33-jarige Ter Avest die na zijn jarenlange periode bij FC Twente via Borussia Mönchengladbach bij De Graafschap terechtkwam, waar hij in de heftige strijd tegen de degradatie uit de eredivisie zijn blessure veronachtzaamde.

'Er zat toen niets anders op dan te stoppen en heel langzaam te gaan revalideren. Ik heb dat gedaan, heb de bewuste voet heel weinig belast. Van januari tot maart hebben mijn vrouw Barbara en ik een fietsvakantie gedaan in Nieuw-Zeeland. Acht weken fietsen, maar dat was ook het enige dat ik kon.'
Ter Avest was een tijdje geleden nog wel in het nieuws als manager van de band Lukewarm, waarin zijn zwager als drummer speelt. 'Ik heb een aantal optredens in cafés geregeld, heb ze op weg geholpen en daarna is het steeds beter gegaan. Ze hebben mijn hulp nu niet meer nodig', lacht hij. De villa-gasten met onder andere oud-doelman Hennie Ardesch die als schoonvader van international Sander Westerveld ook nog wat vrienden van de Enschedese doelman heeft meegenomen, hangen aan zijn lippen. Het verhaal van de voetballer die scoort en succes heeft is altijd interessant, maar ook het relaas van een pechvogel als Ter Avest spreekt tot de verbeelding.

De oud-voetballer geniet van de sfeer op het EK. 'Vooral in Aveiro was het geweldig. Ik kwam er ook nog een paar oud-ploegmakkers tegen, Michael Mols, Jan Vennegoor of Hesselink, John van de Brom. Prachtig plaatsje met al die grachten. De sfeer was er veel beter dan in Porto. Daar was het zo warm dat je al blij was dat je onder een parasol kon zitten.' Net als bijna alle andere Oranjefans is Ter Avest geen fan meer van Dick Advocaat. 'Hij is de grote schuldige van deze situatie. Omdat hij te defensief denkt.' Samen met zijn ex-ploegmakker en Villa-gastheer Jan van Halst bespreekt hij de keuzes van Advocaat. Ze hebben te doen met een andere ex-ploeggenoot Paul Bosvelt die als vervanger van Arjen Robben niet veel goeds meer kon doen in de wedstrijd tegen Tsjechië.

'En dan is het in de media ook weer de uitgebluste verdediger', zegt Van Halst. Nog een paar dagen en dan is Ter Avest ondernemer in Almelo, waar hij zich gaat inwerken in het bedrijf van zijn schoonouders. 'Ze maken bloemenkaartjes. Ik heb al een maandje meegedraaid. Nee, in het voetbal zien ze mij niet terug. Het ging me altijd om het voetbal zelf, niet om al het gedoe eromheen. Vijftien jaar betaald voetbal spelen was leuk, maar nu is het af. Het leven heeft nog genoeg andere dingen te bieden.'

De bewoners van Villa Tubantia hebben de kater van de Oranje weggespoeld met vuurwater. De wedstrijd Nederland tegen Tsjechië was natuurlijk hét gespreksonderwerp.

De dag na de dramatische nederlaag tegen de Tsjechen gingen de gasten van Jan van Halst op excursie naar het binnenland. Tijdens een enerverende jeepsafari door een bergachtig natuurgebied werd een stop gehouden in het plaatsje Quinta Do Freixo. Bij het biologisch landbouwbedrijf 'Casa d' Alvada' kregen de Tukkers een glaasje vuurwater aangeboden. De drank - aguardente de figo - was zo sterk dat bij een enkeling de tranen in de ogen schoten. De versnapering heeft een alcoholpromilage tussen de 40 en 48 procent.

Vervolgens ging de expeditie richting het eikenbos waar kurk van de bomen wordt gehaald. Portugal zorgt voor liefst vijftig procent van de totale wereldproductie van kurk. Ook kreeg het gezelschap informatie over de interessante vegetatie van de Algarve. De gidsen vertelden honderduit over tijm, rozemarijn, melisse, lavendel, amandel, Johannesbrood, olijven en vijgen. Water kregen de villabewoners amper te zien. Het is namelijk kurkdroog in Portugal en de rivierbeddingen staan nagenoeg droog. Een dag eerder had de groep trouwens al volop genoten van het water. Toen werd een boottrip op de Atlantische Oceaan ondernomen.

Ze zijn eigenlijk voortdurend onder de indruk. De voetballers van HSC'21 planden hun jaarlijkse afscheid van het seizoen met een reisje naar de Algarve en vielen van de ene verbazing in de andere. Gistermiddag waren de landskampioenen te gast in Villa Tubantia.

Erwin Looms en Dennis Sepp kunnen het zelf nog niet geloven. Het spitsenduo met zijn meer dan vierhonderd doelpunten in zeven seizoenen HSC werd door een journalist van deze krant voorgesteld aan Frits Barend, waarna de bal ging rollen. Of ze niet in de grote oranje Cadillac wilden staan, waarin elke avond twee Nederlanders het land toespreken met een goed advies. Dat wilden ze natuurlijk wel. Het korte ritje in de uitzending was een hoogtepunt voor de scherpschutters, maar - zo vertelden ze gisteren tijdens het happy hour in Villa Tubantia - vooral de uren voor het begin van de uitzending maakten grote indruk op de beide voetballers.

'Niet te geloven', vertelt Sepp, 'we zaten naar Nederland-Tsjechië te kijken tussen die gasten van BvD. Erwin zat naast Ronald Koeman, Paul de Leeuw zat erbij, Acda en De Munnik. Geweldig. Wat ik mooi vond was het respect waarmee Erwin met Koeman converseerde. Trainer, zei hij dan, wat vindt u, had de scheids geel moeten geven of niet.' Sepp geniet na. 'De reactie van Koeman na het doelpunt van Van Nistelrooij was meteen dat het buitenspel was. Dat mag geen doelpunt zijn, zei hij.' Even later stonden de twee topscorers dan in die oranje limousine. 'Ongelooflijk. Nee, ik was niet gespannen. Het ging lekker', vertelt Sepp. Elftalleider Erik Beltman is een gewild onderwerp van de grapjasserij die de groep voetballers op reis voortdurend in de greep houdt. 'We hebben zelfs een moordaanslag op hem gepleegd', vertelt Lars Bakker. 'We liepen in een hellend straatje en lieten een container op hem af rijden. Maar hij kon gemakkelijk opzij springen, dat wel.'

Beltman zelf toont trots zijn witte poloshirt. Hij heeft er een handtekening van Ronald Koeman en Paul de Leeuw op laten zetten. 'Ik zei: Ronald zet even een handtekening. En hij zette direct een handtekening. Toen Paul de Leeuw. Ik zei, zet jij er ook maar één. Hij stond erbij, maar ik wou die van hem eigenlijk niet. Toch heb ik ze nu wel. Ik ga er thuis meteen met een watervaste stift overheen', vertelt Beltman vol bravoure. Hij is een dag later nog steeds zo blij als een kind. Midden in de kring van voetballers en villa-gasten bij het zwembad van de villa zit Jan Willem van Ede, de co-trainer die HSC gaat verlaten. Hij geniet zichtbaar en praat honderduit. 'Mooi tripje. Ik maakte het eigenlijk voor het eerst mee toen ik bij NAC speelde. Het is goed voor een groep om zo het seizoen af te sluiten. Het is meteen een soort van afscheid van degenen die vertrekken. Ja, we lachen veel. Zo vond Erwin Looms tijdens het eten een kakkerlak en pleurde dat ding zo op tafel.' Van Ede was nauwelijks uitgepraat of hij lag al in het zwembad. Zijn opvolger Michael Dikken ontspringt de dans, maar ook Jan van Halst, elftalleider Beltman en zelfs villagast Annemarie Kleisman moeten eraan geloven.

Het happy hour met de melige gasten van HSC eindigt op hilarische wijze. Zoals altijd bij voetballers op reis.

Naar de training van Oranje, ja gezellig. Niet dus. De driehonderd fans, waaronder een zevental bewoners van Villa Tubantia, moeten om een of twee glimpen van de spelers op te vangen de heuvels rond het stadion beklimmen en ondertussen ook nog lastige politieagenten ontwijken.

Terug naar gistermiddag rond de klok van vijf uur. Enkele honderden supporters van Oranje zijn paraat om de training van Oranje te aanschouwen. Bij de hoofdingang van het stadion in Albufeira mag niemand komen. Dranghekken en politieagenten vormen de barrière. De NOS heeft toch nog een camera gestuurd. Je kunt nooit weten. Een vijftal Winterswijkers heeft zich tactisch opgesteld. De bus kan hen niet ontgaan, camera's in de aanslag. Ze maken grappen over het verschil tussen hun voetbalclub FC Trias en Oranje. 'Bij ons mag je de spelers van het eerste gewoon een handje geven. En na de training drink je een pilsje met hen', zegt een van hen. Zij bespreken de wedstrijd tegen Tsjechië en schatten in hoe groot (of klein) de kansen van Oranje zijn op het bereiken van de kwartfinale. Ook bij hen is Advocaat nog steeds de gebeten hond. De wissel van het jaar, Bosvelt voor Robben,ligt ook bij hen zwaar op de maag.

Om kwart over vijf strekken al de fans hun nekken. Een walkietalkie rammelt, de dranghekken gaan aan de kant, sirenes in de verte, vier motoragenten en dan ….. de bus. De fans applaudisseren. Maar wel heel kort,want de bus vloog met een vaartje van honderd voorbij. 'Flikkers', schreeuwt een dikbuikige, compleet in oranje gestoken fan. 'Waarom zo'n rotvaart. Waarom geheime training?'
Een bewoner van Villa Tubantia, Harrie Blankenvoort uit Vasse, is het eens met hem. 'Dit is volstrekte kolder', zegt hij. Almeloër Martin Kromhof heeft nog een paar spelers herkend. 'Sneijder, Robben, Stam. Ze straalden niet veel vertrouwen uit. Ik zag alleen maar lange gezichten.'

De Villa-bewoners beklimmen met al die andere fans de heuvels rond het stadion. Want ze zullen en moeten een paar flarden van die geheime training zien. Dat lukt tot een agent ze wegstuurt. Iedereen schuift twintig meter op. Sommigen zoeken een nog hoger gedeelte op. Anderen roepen: 'Portugal good team'. Om de agenten te lijmen, maar de dienstdoende klabakken zijn streng. Het is een mooi stadionnetje. Prachtige hoofdtribune, tientallen vlaggen van de Europese landen.

Daar komen de spelers. Boudewijn Zenden dolt wat met een bal en knalt van twintig meter op de paal. Wereldnieuws voor de driehonderd spionnen van Oranje. De spelers beginnen aan de warming up. Ze lopen drie rondjes. Bij het passeren scanderen de fans 'Holland, Holland'. Patrick Kluivert steekt de hand op. Ruud van Nistelrooij, achteraan de rij ietwat sjokkend, zwaait ook. De rest kijkt niet op of om.
Dan de training.Voor onze neus (op tachtig meter) worden Edwin van der Sar, Ronald Waterreus en Tukker Sander Westerveld door keepertrainer Joop Hiele getraind. De anderen doen een rondo. Wilfred Bouma, Wesley Sneijder, Andy van der Meijde en Pierre van Hooijdonk trainen apart. Lichte blessures.

Op de heuvels is stemming goed. 'Het is genieten hier', zegt Ginie Kromhof. 'Maar ik vind niet dat ze hard trainen.' Blankenvoort kijkt rond. 'Ik geniet vooral van het spel die al mensen die de agenten proberen te ontwijken. Het is echt een geheime training. Advocaat zal wel boos zijn. Hij had het stadion vijftig meter moeten laten ophogen.' Tja, daar worden mensen melig van. Van een geheime training die toch niet geheim was.

ALBUFEIRA - Bondscoach Dick Advocaat mag dan grote moeite hebben om een solide Nederlands team neer te zetten, in Villa Tubantia in Albufeira lijkt het begrip teambuilding voor Jan van Halst en de zijnen een eitje.

Wie een blik in het gastenboek werpt verbaast zich over de grote mate van eensgezindheid van de tijdelijke villabewoners, toch gasten van verschillend pluimage. 'De veldbezetting klopt, voorzetten deugen en het Tubantiateam is in bloedvorm', schrijven Koos en Annemarie de Groot op 17 juni in het gastenboek. Ze vinden dat Advocaat daar nog een puntje aan kan zuigen.

Op 10 juni, twee dagen voor het begin van het EK, werd de deur van Villa Tubantia van het slot gedraaid. Sindsdien is het een komen en gaan van bezoekers. Vaste gasten, die blijven slapen. Maar ook bezoek, dat alleen een borreltje komt halen tijdens het Happy Hour. Velen van hen laten een krabbel in het gastenboek achter. Een korte impressie.

De eerste bladzijde van het gastenboek is gevuld door Jan van Halst. 'Bij binnenkomst in Villa Tubantia werd ik overgoten door warmte, fluitend begroet door de vogels. En in de verte zorgde de zee ervoor dat alle problemen van mij afstroomden. Heerlijk!', zo schrijft Van Halst lyrisch. Een dag voor de wedstrijd Nederland-Duitsland neemt Bezdil Meijer de pen ter hand. 'Geluksvogels zijn wij. En geluksvogels zijn de gasten die na ons in Villa Tubantia komen. Wat er ook met Oranje gebeurt, deze onvergetelijke dagen zijn een grootse overwinning.'

Evert-Jan en Hans Jaap Eijerkamp waarschuwen nieuwkomers voor ernstige paparazzi-verslaving, die de jacht op BN-ers in Albufeira kan veroorzaken. Ze spreken uit ervaring.
Er prijken ook aantekeningen van BN-ers in het gastenboek. Schrijver Hugo Camps dankt voor het gastvrije onthaal. 'De open blik van Jan van Halst heeft me even voor enkele dagen bewapend.' Piet Schrijvers laat weten dat het goed toeven was in Villa Tubantia. 'Heel gezellig. Leuke gasten en drankjes genoeg.'

Enrico Grobben laat weten fantastische dagen in de villa te hebben doorgebracht. Het is gelukt om in Villa Tubantia een sfeer van gemoedelijkheid, professionaliteit en een groot gevoel van saamhorigheid te bewerkstelligen', zo laat hij weten.

Ontroerend is de reactie van Peter en Ilona Westendorp. Het echtpaar verloor op 10 mei hun zoontje Jason, maar besloot toch de prijs te aanvaarden en de reis naar Albufeira te maken. Ze hebben er geen moment spijt van gehad. 'Je komt helemaal in een andere wereld terecht. De trainingen van het Nederlands elftal bijwonen, naar een uitzending van Villa BVD, veel bekende Nederlanders tegenkomen. Als we eraan terugdenken krijgen we er gewoon kippenvel van.'

ALBUFEIRA - Je hebt Jan en Youri Mulder. Je hebt ook Jans broer Henk, de sportjournalist en alle drie zijn ze tijdens het EK actief voor televisie. Maar je hebt ook nog Jans zoon Geret, die net als Youri in Enschede woont. Ook hij is in Albufeira. Gisteren was hij op bezoek in Villa Tubantia.

Soms valt de appel heel dicht bij de boom. Geret Mulder is het evenbeeld van vader Jan. Ook dat donkere haar, de ogen, de trekken in zijn gezicht als hij lacht, de karakteristieke uithalen als hij praat. Jan noemt zijn jongste zoon 'het onontdekte continent', of ook wel 'ons geheime wapen'.

Het leven in de schaduw van al die bekende familieleden is voor zoon Geret geen enkel probleem. 'Het wende vanzelf', zegt hij. 'Youri en ik zaten van jongs af in het leven van bekende voetballers. Het is voor ons normaal. Daarom is Youri ook zo nuchter. Hij stond in de Bundesliga nooit uitgebreid te juichen en rond te rennen als hij een doelpuntje scoorde.' Geret Mulder is zomers samen met zijn uit Aadorp afkomstige vrouw Ellen inwoner van Enschede. In de winter wonen ze in Andorra, een dwergstaatje in de Pyreneeën met 65.000 inwoners, onderwie 30.000 Portugezen en 9.000 stemgerechtigden. Geret en Ellen zijn officieel geëmigreerd en noemen zich derhalve resident van Andorra. Stemrecht hebben ze niet. 'De regels zijn daar eenvoudiger, maar ik betaal daar ook belasting.'

Mulder junior is namelijk kroegbaas. Samen met zijn compagnon Michel drijft hij daar in het plaatsje Pas de la Casa twee cafés, Underground en KYU, die alleen in het winterseizoen open zijn ten behoeve van de talloze wintersportgasten. 'Daar maak ik in de winter hetzelfde aantal uren als een andere Nederlander het hele jaar. Als je 150 dagen per jaar aan één stuk in de kroeg staat, heb je daarna behoefte aan wat vrije dagen.' Mulder is een multifunctionele dertiger. Maar kroegbaas is niet de enige job die hij beoefent. Hij is ook nog schilder van abstracte kunst. 'Dat deed ik mijn hele leven al, hoewel er de laatste vier jaar weinig van gekomen is. Ik ben dit jaar echt weer begonnen.'

Activiteit nummer 3 van de 33 jaar geleden in het Brusselse Anderlecht geboren Mulder is zijn voorname functie als 'steun en toeverlaat van de heer Mulder', zoals hij het zelf omschrijft. 'En dat is een vak op zich', lacht hij. Maar hoe zit dat? 'Jan en ik hebben dezelfde gedachten. Over politiek vooral. Bijvoorbeeld, toen de commissie bouwfraude op televisie werd uitgezonden, belden we elkaar elke dag. Dan ergeren we ons dood aan allerlei mensen die fouten maken en die desondanks gewoon doorgaan met waarmee ze bezig zijn. Tja, en wat in de politiek gebeurt, gebeurt ook in het voetbal. Eén pot nat.

Nee, over voetbal wordt thuis niet zoveel gesproken, meer over wat er in de samenleving gebeurt.' Ook in Olhos d'Agua, waar het programma BVD dagelijks wordt uitgezonden door RTL, is Geret present ter ondersteuning van vader Jan. 'Hij vindt het prettig dat ik in de buurt ben. Het begon in '98 in Roquebrune. Ik zou er vijf dagen heengaan en ben er zes weken gebleven', aldus de man die in Bussum, de plaats waar hij opgroeide, een aantal jaren in de jeugd van SDO voetbalde. 'Jan moest daar de nieuwe kantine openen en gaf Youri en mij meteen op als lid. Youri werd een goede voetballer, dat zag je al in B1 en A1. Hij was mentaal ook erg sterk en had veel inzicht. Ikzelf was een snelle wendbare voetballer. Maar twee keer per week trainen in nat weer, dat zag ik echt niet zitten.' Mulder heeft alweer nieuwe plannen. Hij wil, net als vader Jan, columns gaan schrijven en wil volgend jaar vader worden. 'Ik denk dat we twee zonen krijgen. Jan heeft dus één broer, ik heb een broer en Youri heeft ook twee zonen.' Want de appel valt af en toe heel dicht bij de boom.

‘Door het overweldigende uitzicht vanuit Villa Tubantia op zee, wordt het maximale gevraagd van het menselijk opnamevermogen. De azuurblauwe oceaan, die naadloos aansluit op de hemelsblauwe lucht. Het in topconditie verkerende, gemillimeterde gazon, omzoomd door een bonte kleurschakering van inheemse planten en bomen.

Het prachtig vormgegeven zwembad, uiteraard in mediterrane sfeer, is perfect gesitueerd ten opzichte van de terrassen. Op de heetste momenten van de dag zijn ruimschoots schaduwplekken aanwezig om van het huis en de omgeving te genieten.

‘The Recidence’. Mijn excuus voor deze in uw ogen misschien wat overdreven omschrijving, maar ik kon geen andere vlag vinden die de lading enigszins zou kunnen dekken. Villa Tubantia is recent gebouwd in Portugese stijl en wordt gekenmerkt door oriëntaalse, oosterse invloeden. Deze komen het best tot uiting in subtiel vormgegeven details als de in de gevels geïntegreerde buitenverlichting, de prachtig vormgegeven overgangen van dak naar gevels en de schoorsteenafwerking. Het huis is stralend wit aangepleisterd, waardoor deze detailleringen nog beter tot hun recht komen.

Als je vanuit de ruime hal de woonkamer betreedt, valt direct de natuurlijke overgang op van kamer naar overdekt terras naar tuin. Hiervoor zijn twee dubbele schuifpuien beschikbaar. De ruime keuken en bijkeuken met praktische werkplekken zijn voorzien van alle apparatuur die je bij een woning van deze klasse mag verwachten. Een opvallend detail is de geheel in het huis geïntegreerde barbecue, die op elk moment van de dag - want schaduwrijk gelegen, vlak bij de keuken - te gebruiken is.

Verder bevinden zich op de begane grond drie royale slaapkamers, die allen direct toegang geven tot de tuin. Natuurlijk zijn er diverse badkamers die de stijl van het huis volgen. Op de verdieping bevindt zich de vierde slaapkamer, met recht ‘masterbedroom’ genoemd. Ook deze heeft een eigen badkamer in de huisstijl. Vanuit het aansluitende dakterras is het uitzicht nog adembenemender dan vanuit de tuin.

Zonder de bouwkwaliteit te toetsen aan Nederlandse maatstaven, ben ik van mening dat Villa Tubantia is opgebouwd uit hoogwaardige bestanddelen, met de afwerking, zowel binnen als buiten, op een hoog niveau. Ik moet oppassen niet euforisch te worden, teneinde in een roes te belanden en niet meer objectief te kunnen oordelen. Dit gevaar was natuurlijk aanwezig toen ik aan deze opdracht begon.’

Ik hoop dat alle (tijdelijke) bewoners van Villa Tubantia zich kunnen vinden in mijn bewoordingen. Ieder ander moet het hier mee doen.’

Gewapend met een vette viltstift, oranje petten van Villa Tubantia en een camera met de telelens van onze fotograaf Frans Nikkels, gaan Koos en Annemarie de Groot uit Enschede deze ochtend na Nederland-Duitsland op pad. De bestemming: het Estadio Municipal in Albufeira, de inmiddels vertrouwde trainingsaccommodatie van Oranje. Doel: het vergaren van zo veel mogelijk handtekeningen van de Oranjespelers.

En dat is waarachtig geen gemakkelijke opdracht. Want de internationals worden dezer dagen zorgvuldig afgescheiden van het ‘gewone volk’. En als de heren even tijd vrijmaken om een praatje te maken met mensen buiten de ‘Oranjevesting’, dan zijn de journalisten natuurlijk als eerste aan de beurt. Kortom: de Oranjetoerist staat achteraan in de rij.

Hét moment voor handtekeningenjagers om toe te slaan, is direct na de training. Als de spelers de kleedkamers verlaten en de bus opzoeken, is er enige ruimte voor pers en publiek. En dus nemen Koos en Annemarie ruim voor Dick Advocaat zijn mannen van het veld haalt, hun positie in. En dat is, vreemd genoeg, de galerij aan de achterkant van de hoofdtribune, met vanuit de openstaande ramen een goed uitzicht op de spelersbus en de wachtende pers.

Het is er dringen geblazen, maar de Enschedeërs bemachtigen een plek vooraan. En dan? Hoe moet je een handtekening krijgen van een speler die drie meter beneden je staat, vraagt menigeen zich af. Maar sommigen kennen de truc al. Een knaap met een bal waarop de handtekening van Patrick Kluivert al is aangebracht, gooit het leer met een stift naar de spelers. En die weten wat er van ze wordt gevraagd. Ze krabbelen de bal vol en gooien ‘m terug.

Dat kan dus ook met petten. Annemarie gooit de twee oranje hoofddeksels met een stift naar beneden en jawel: het werkt. De Oranjespelers zijn blijkbaar goed gemutst, want er wordt flink uitgedeeld. Achtereenvolgens Stam, Van der Sar, Bouma, Van Bronckhorst, Seedorf, Robben en Sneijder zetten hun paraaf. Hebbes!!

De petten worden vervolgens doodleuk weer naar boven gegooid. Onderwijl legt Annemarie het ritueel vast met de camera: ‘Ik had Van Hooijdonck ook nog willen hebben, maar die had haast. Maar ik ben tevreden. Dit is een prachtige oogst.’

Koos: ‘Hartstikke leuk. Die petten zijn voor mijn neefjes Maurice (6) en Cedric (2) de Groot uit Hengelo. Ze hadden ons gevraagd of we ons best wilden doen. We hadden die viltstift speciaal hiervoor meegenomen. En ook die stift hebben de spelers keurig teruggegooid. Die jongens van Oranje zijn toch best toegankelijk.’

Dinsdag 15 juni is de grote dag: Nederland-Duitsland. Villa Tubantia stroomt leeg. De mannen zetten koers richting Porto voor oranjepret en andere gezelligheid. De dames blijven achter om na te genieten van hun beroemde-mannen-avondje bij Villa BVD. Ieder zijn meug.

Er lijkt een prestigestrijd gaande tussen de mannelijke en vrouwelijke gasten in Villa Tubantia. Waar de heren zich uitsloven om in contact te komen met bekende voetballers en vooral ook vrouwelijk schoon, hebben de dames ogenschijnlijk geen enkele moeite zich te laten vereeuwigen met tv-persoonlijkheden als topacteur Daan Schuurmans, topcharmeur Jan Mulder en topinterviewer Frits Barend.

Maandagavond is het 'raak' op de oergezellige uitzendlocatie van RTL's Barend en Van Dorp. Villa BVD en Villa Tubantia kunnen het weer eens prima met elkaar vinden. De contacten zijn dankzij de prettige relatie tussen de heren Mulder en Van Halst al goed, maar deze keer maken de gasten van Villa Tubantia voor het eerst kennis met het aangename sfeertje op het plein van Olhos d'Agua. Meteen na afloop van de show grijpen Annemarie de Groot en Ilona Westendorp hun kans, door achtereenvolgens Mulder, Barend en, als klap op de vuurpijl, Schuurmans om de vinger te winden en voor de camera van onze fotograaf Frans Nikkels te slepen. Het levert leuke plaatjes op, vooral voor het thuisfront.

De 'wraak' komt enkele minuten later van Jan van Halst. De goedgebekte gastheer van Villa Tubantia krijgt vijf fraaie dames uit Oldenzaal zo ver om hem op handen te dragen. Carole Brookhuis (33), Manon Olde Weghuis (32), Susette Hofland (32), Lindy Snijders en Monique Kock (30) zijn een weekje van huis. 'Nee, onze mannen mochten niet mee. Wij vermaken ons hier zelf wel.' Ze hebben een jaar geleden al geboekt en zijn min of meer toevallig beland in het oranjecarnaval op de boulevard van Olhos d'Agua: Susette Hofland: 'Maar we hebben wel oranjespullen meegenomen in de koffer. Zo naief zijn we nu ook weer niet.'

Na het dolle avondje 'BVD' en een korte nacht in Villa Tubantia begint het mannelijk deel van het gezelschap aan de avontuurlijke trip (via drie vliegvelden en een paar busritjes) naar het Dragao Stadion in Porto voor de kraker tegen Die Mannschaft.

En, of de duvel ermee speelt, op het vliegveld Faro zijn enkele heren al weer bezig contacten te leggen met de spelersvrouwen, die uiteraard vandaag ook Porto als bestemming hebben.
De gebroeders Hans en Evert Eijerkamp krijgen het voor elkaar; ze 'scoren' Sylvie Meijs en weten de knappe vriendin van Rafael van der Vaart te strikken voor een foto. Alsof Oranje al heeft gewonnengaan de broers uit hun dak: 'Het is gelukt, onze vakantie hier is nu al geslaagd.' Later deze week, als het gezelschap is teruggekeerd in Villa Tubantia, komt het bewijs van deze stunt op internet.

Het gezelschap is vervolgens wel totaal van slag. De heren sluiten als vanzelfsprekend aan in de rij achter de spelersvrouwen, in de veronderstelling dat ze in hetzelfde vliegtuig zitten. Net op tijd worden ze uit de droom geholpen en naar het juiste vliegtuig gedirigeerd.

Het gezelschap van Villa Tubantia kreeg gisteren op weg naar Nederland-Duitsland een smakelijk en vooral stadseigen voorproefje geserveerd. Want wie in Porto is, moet wel even een portkelder in.

Een gids van het elitemerk Osborne haalt de Tukkers op van het vliegveld in het hete Porto en neemt het gezelschap mee in de wereld van dit godendrankje. Porto, een majestueuze stad met statige kathedralen en markante, Middeleeuwse straten, dankt haar naam immers aan de port, de beroemde nectar.

Het woord port staat gelijk aan feesten, bruiloften, gelukkige momenten. Volgens de traditie wordt op elk belangrijk moment een fles port geopend. En dus ook nu, als de equipe uit Villa Tubantia zich meldt in het fraaie museum. Met het bezoek aan de portkelder worden de Tukkers langzaam maar zeker in hoger sferen gebracht. Hoewel de meesten de drank in de traditie van het proeven weer uitspugen. Toch gaat niemand met lege handen naar huis; iedereen krijgt een fles mee. De rode port verdwijnt tussen het oranje textiel in de tassen.

Met het bezoek banen de Tukkers het pad voor prins Willem-Alexander, die volgende week in Porto wordt toegelaten tot het genootschap der portridders. Bij Osborne verheugen ze zich op de komst van de kroonprins, die een vierdaags bezoek aan Portugal brengt. De kans is aanzienlijk dat Willem-Alexander vervolgens een bezoek brengt aan een van de wedstrijden van het Nederlands elftal. Het lijkt niet waarschijnlijk dat de prins zich net zo in het oranje hult als Koos de Groot uit Enschede en Peter Westendorp uit St. Isidorushoeve. Deze twee voetbaljunks hebben het deze week naar hun zin in Villa Tubantia en beleven vandaag in Porto het hoogtepunt. Ze gaan helemaal op in het Twentse gezelschap dat zich tijdens de reis verbroedert met veel Duitse supporters.

Osborne kiest partij voor Oranje. Onder leiding van de portpromotors krijgt de club uit Villa Tubantia een escorte naar het stadion. De gids meldt nog even dat 'heel Portugal achter Oranje staat'. Logische taal als je volgende week prins Willem-Alexander ontvangt.

Met de uit Enschede afkomstige Koos de Groot (52) - hoofd organisatie ROC Oost-Nederland - en diens echtgenote Annemarie (47) - secretariaat Podium Twente - behoren de Westendorps tot de prijswinnaars van Villa Tubantia. Ze voelen zich meteen thuis in het riante buitenverblijf aan de Atlantische Oceaan. Op de aankomstdag heeft het hele gezelschap tot half twee 's nachts bij aangename temperatuur in de tuin zitten kletsen.

'Weet je wat het verschil is tussen een tophotel en Villa Tubantia?', geeft Annemarie zichzelf een voorzet om in te koppen. 'Hier ben je meteen thuis. De bediening is in beide gevallen super, maar in een hotel loop je niet zelf naar de keuken om iets te pakken. Dat kan nu wel.'

Vandaag (maandag) staat een jeepsafari op het programma. Drie uur op ontdekkingstocht in de heuvels aan de Algarve. 'Vergeet je pet, de zonnebrandolie en de fles water niet', waarschuwt chauffeur Peter. Jan van Halst smeert de schedel extra goed in. Karin van Halst blijft met de medewerkers van de krant op de thuisbasis achter. Er moet gewerkt worden.

Eerste ploeg Tukkers arriveert in Villa Tubantia

De eerste ploeg prijswinnaars en genodigden is zondagavond gearriveerd in Villa Tubantia. Na een perfecte vlucht van Amsterdam naar Faro werden de twaalf Tukkers in drie voertuigen opgehaald van het vliegveld. Rond acht uur Portugese tijd (een uurtje vroeger dan in Nederland) werden de reizigers met oranjebitter ontvangen in Villa Tubantia. Aansluitend werd de barbecue aangestoken, de televisie aangezet om Engeland-Frankrijk te volgen en kon het vierdaagse feest voor deze groep gelukkigen daadwerkelijk van start gaan.
Het echtpaar De Groot, het echtpaar Westendorp en de gebroeders E.J. en J.G.J. Eijerkamp logeren, samen met Jan en Karin van Halst, in Villa Tubantia. J.G.M. Snijders, A.J.B. Oude Nijeweme, B.G.H.M. Meijer en R.H. Nijdeken bivakkeren met R.W.M. Weghorst en L.L.M. Bourgonje in een ander riant optrekje in Albufeira, de plaats aan de Portugese Algarve waar het Nederlands elftal is neergestreken. Klik hier voor fotoalbum